برای شرایط جنگی، که ممکن است شامل قطعی برق، کمبود آب، عدم دسترسی به سوپرمارکت و نبود امکانات آشپزی باشد، باید غذاهایی تهیه کرد که:
ماندگاری طولانی داشته باشند
نیاز به پخت نداشته باشند یا سریع آماده شوند
سبک و قابل حمل باشند
انرژی‌زا و مغذی باشند
فضای کمی اشغال کنند

فهرست پیشنهادی غذاها برای شرایط جنگی:

---
 غذاهای کنسروی و آماده
کنسرو لوبیا، عدسی، قیمه، قرمه‌سبزی
کنسرو ماهی (تن ماهی)
کنسرو مرغ یا گوشت
کنسرو ذرت، نخودفرنگی، قارچ


---
 نان و غلات
نان خشک، بیسکویت سبوس‌دار
نان بسته‌بندی شده با ماندگاری بالا (مثل نان لواش خشک یا سوخاری)
گندم یا جو پرک شده
کورن‌فلکس یا بلغور جو فوری


---
 آجیل و خشکبار
بادام، گردو، پسته، فندق
کشمش، توت خشک، خرما
برگه‌ها (زردآلو، آلو، سیب خشک)


---
 مواد غذایی انرژی‌زا
شکلات تلخ
انرژی‌بار (نوارهای انرژی‌زا)
شکر، عسل، حلوا شکری


---
 پروتئین‌ها و لبنیات خشک
شیر خشک
پنیر خشک یا پنیر پاستوریزه ماندگار
پودر پروتئین (در صورت نیاز برای کودکان یا سالمندان)


---
 نوشیدنی‌ها و مکمل‌ها
چای کیسه‌ای
قهوه فوری
پودر ORS (برای رفع کم‌آبی)
پودر شیرینی مثل کاکائو


---
 افزودنی‌های ضروری
نمک، شکر، فلفل، ادویه‌ها
روغن کوچک پلمپ‌شده (روغن زیتون یا مایع)


---
نکات مهم:
حتماً آب معدنی و تصفیه‌کننده آب همراه داشته باشید
اگر امکان‌پذیر است، یک اجاق سفری یا گاز پیک‌نیکی تهیه کنید
غذای کودکان، سالمندان و افراد بیمار باید جداگانه در نظر گرفته شود
حتماً تاریخ انقضاها را چک کرده و هر چند وقت یک‌بار موجودی‌ها را تازه‌سازی کنید

گوشت خوک به‌طور طبیعی صورتی است و این موضوع به ساختار عضله و نوع پروتئین‌های موجود در آن برمی‌گردد. مهم‌ترین دلایل:
۱. مقدار کمتر میوگلوبین (رنگدانهٔ قرمز عضله)
عضلات حیوانات به‌خاطر میوگلوبین رنگ می‌گیرند.
گوشت گاو → میوگلوبین زیاد → قرمز تیره
گوشت گوسفند → متوسط → قرمز روشن
گوشت خوک → کم → صورتی کم‌رنگ

به همین دلیل گوشت خوک میان سفید و قرمز قرار می‌گیرد و صورتی دیده می‌شود.
۲. سن و سبک زندگی خوک
خوک‌ها معمولاً
سن کمتری هنگام ذبح دارند
فعالیت عضلانی کمتری نسبت به گاو و گوسفند دارنداین یعنی میوگلوبین کمتری در عضله تولید می‌شود → رنگ روشن‌تر و صورتی‌تر.

۳. چربی و آب بیشتر
گوشت خوک معمولاً چربی میان‌بافتی و رطوبت بیشتری دارد. این ترکیب باعث می‌شود نور را طوری بازتاب دهد که گوشت صورتی‌تر دیده شود.
۴. برخی فرآوری‌ها (در محصولات مثل ژامبون)
اگر درباره ژامبون/کالباس پرسیدید: نمک‌های نیتریت نیز باعث تثبیت رنگ صورتی می‌شوند.اما گوشت تازهٔ خوک بدون فرآوری هم طبیعی است که صورتی باشد.
اگر دوست دارید می‌توانم تفاوت رنگ گوشت‌ها (مرغ، بوقلمون، گاو، گوسفند، خوک) را هم توضیح بدهم.

به نظر می‌رسه دنبال گوشت چرخ‌کرده بوقلمون و مرغ هستید یا شاید می‌خواید بدونید چه تفاوتی دارن یا چطور استفاده می‌شن. بفرمایید دقیقاً دنبال چی هستید؟
چند احتمال:
اگر دنبال توضیح یا تفاوت‌ها هستید:
گوشت چرخ‌کرده بوقلمون
کم‌چرب‌تر از مرغ و گوسفند
طعم ملایم‌تر
مناسب برای کوفته، برگر رژیمی، خوراک‌ها

گوشت چرخ‌کرده مرغ
طعم کمی قوی‌تر از بوقلمون
خشک‌تر از گوشت گاو، ولی لطیف‌تر از بوقلمون
مناسب برای کتلت، برگر مرغ، لازانیا، سوپ، تاس‌کباب

اگر می‌خواید بدانید کدام بهتر است:
برای غذای رژیمی → بوقلمون
برای غذاهای آبدار یا مخلوط با ادویه → مرغ
برای بافت بهتر → ترکیب بوقلمون و مرغ هم عالی است

اگر دنبال دستور غذا هستید:
می‌توانم برگر، کتلت، کوفته، سس پاستا و… با گوشت چرخکرده مرغ یا بوقلمون پیشنهاد دهم.
بفرمایید چه نوع توضیح یا کمکی می‌خواید؟

1. اکسیداسیون میوگلوبین (Myoglobin):هنگامی‌ که گوشت در معرض هوا قرار می‌گیرد، رنگدانه‌های طبیعی موجود در آن (مانند میوگلوبین) اکسید می‌شوند و رنگ قرمز روشن به قهوه‌ای یا سیاه متمایل می‌شود. این یک واکنش طبیعی است، به‌ویژه اگر گوشت مدت‌زمان زیادی در یخچال یا هوای آزاد مانده باشد.

2. عدم خون‌گیری کامل در زمان ذبح:اگر در فرآیند ذبح، خون‌گیری به‌طور کامل انجام نشود، باقی‌ماندن خون در بافت‌ها می‌تواند باعث تیره شدن رنگ گوشت شود، به‌ویژه در نواحی پرخون مانند سردست.

3. فشار زیاد هنگام بسته‌بندی یا انجماد:فشار فیزیکی زیاد یا تغییرات ناگهانی دما در فریزر می‌تواند باعث له‌شدگی یا تخریب سلول‌های گوشت شده و رنگ آن را به سمت سیاهی ببرد.

4. ضرب‌دیدگی یا کبودی قبل از ذبح:اگر حیوان قبل از ذبح دچار ضربه یا کبودی شده باشد، خون در بافت جمع می‌شود و باعث تیره یا سیاه شدن رنگ گوشت در آن ناحیه می‌گردد.

5. نگهداری در شرایط نامناسب (دما و رطوبت):نگهداری گوشت در یخچال یا فریزرهایی با دمای نامناسب یا رطوبت بالا می‌تواند به فساد یا تغییر رنگ آن منجر شود.

6. فاسد شدن گوشت:اگر سیاهی همراه با بوی بد، لزجی یا تغییرات بافتی باشد، احتمال فساد گوشت زیاد است و نباید مصرف شود.

---
 نکته مهم:
اگر گوشت فقط تغییر رنگ داده و بو یا بافت آن طبیعی است، ممکن است هنوز قابل مصرف باشد. ولی اگر بوی نامطبوع، بافت چسبناک یا طعم غیرعادی داشته باشد، مصرف آن توصیه نمی‌شود.

برای کباب کوبیده بهترین انتخاب به‌طور کلی گوشت چرب و پرژلاتین است.پس مقایسه این دو:

---
قلوه‌گاه گوسفندی
مزایا
چربی طبیعی و یک‌دست دارد → چسبندگی عالی
طعم اصیل و خوش‌عطر به کوبیده می‌دهد
هنگام پخت خشک نمی‌شود

نتیجه
اگر هدف کوبیده‌ی نرم، آبدار و خوش‌طعم است → قلوه‌گاه گوسفندی بهترین انتخاب است.

---
سردست گوساله
مزایا
گوشت پاک‌تر و کم‌چرب‌تر
بافت سفت‌تر و پروتئینی
اگر با چربی قلوه‌گاه یا دنبه ترکیب شود، خوب می‌شود

نتیجه
به‌تنهایی معمولاً خشک و کم‌چسب می‌شود.برای کوبیده تنها در صورتی مناسب است که ۲۰–۳۰٪ چربی یا قلوه‌گاه به آن اضافه شود.

---
جمع‌بندی نهایی
قلوه‌گاه گوسفندی → بهترین گزینهٔ طبیعی برای کوبیده
سردست گوساله → فقط با افزودن چربی/قلوه‌گاه خوب می‌شود، به‌تنهایی توصیه نمی‌شود

اگر خواستی، ترکیب استاندارد گوشت و چربی برای کوبیدهٔ حرفه‌ای هم می‌تونم بگم.

هر دو از خوشمزه‌ترین کباب‌ها هستند، اما فرق مهمی در نوع گوشت، بافت و طعم دارند. بسته به سلیقه‌ات انتخاب فرق می‌کند:

---
کباب لادَنده
(در بعضی مناطق به آن کباب دنده، کابلی، یا لَندَنی هم می‌گویند)
ویژگی‌ها
از دنده کامل گوسفند یا گوساله تهیه می‌شود.
پرچرب‌تر و بسیار لذیذ است.
گوشتش آهسته پخته و نرم می‌شود؛ طعم عمیق‌تری دارد.
معمولاً کبابی سنگین‌تر و مجلسی‌تر محسوب می‌شود.

مناسب برای
اگر کباب چرب، لطیف و حسابی مزه‌دار دوست داری → لادنده بهترین انتخاب است.

---
کباب شیشلیک
(شیشلیک اصیل مشهد/شاندیز)
ویژگی‌ها
از دنده گوسفندی با مقداری فیله یا راستهٔ متصل تهیه می‌شود.
نسبت به لادنده کم‌چرب‌تر و مجلسی‌تر است.
با مزه‌دار کردن (ماست، فلفل، آبلیمو یا سرکه ملایم) لطیف می‌شود.
بافتش یک‌دست‌تر و منظم‌تر است و ظاهر شکیل‌تری دارد.

مناسب برای
اگر کبابی متعادل‌تر، لطیف اما نه خیلی چرب و با ظاهر کلاسیک می‌خواهی → شیشلیک گزینهٔ بهتر است.

---
جمع‌بندی کوتاه
طعم قوی و چربی بیشتر → لادنده
بافت لطیف‌تر و ظاهر شیک‌تر → شیشلیک
هر دو خوشمزه‌اند، ولی لادنده سنگین‌تر و شیشلیک متعادل‌تر است.

اگر بگویی چه ذائقه و چه نوع گوشت (گوسفند/گوساله) مدنظر داری، می‌تونم دقیق‌تر پیشنهاد بدم.

هر دو گردن و سردست برای آبگوشت عالی‌اند، اما نتیجه و ویژگی‌هایشان کمی فرق دارد:
گوشت گردن
طعم قوی‌تر و لذیذتر به خاطر چربی و ژلاتین طبیعی
بافت ریش‌ریش و نرم پس از پخت طولانی
مناسب اگر آبگوشت لعاب‌دار، غلیظ و خوش‌عطر می‌خواهید

گوشت سردست
گوشت خالص‌تر، کم‌چرب‌تر و منسجم‌تر
پخت نسبتاً راحت
مناسب اگر گوشت بیشتری در لقمه می‌خواهید و آبگوشت خیلی چرب دوست ندارید

جمع‌بندی
اگر آبگوشت اصیل، لعاب‌دار و پرمزه می‌خواهید → گردن بهتر است.
اگر دوست دارید گوشت بیشتری برای کوبیده داشته باشید → سردست گزینهٔ مناسب‌تری است.
و خیلی‌ها برای بهترین نتیجه ترکیب گردن + سردست استفاده می‌کنند.

اگر خواستی، می‌تونم نسبت مناسب ترکیب گوشت برای آبگوشت هم بگم.

در گوشت گوساله، چربی به‌طور یکنواخت در همه قسمت‌ها پخش نشده و برخی قسمت‌ها چرب‌تر از بقیه هستند. در ادامه قسمت‌هایی از گوشت گوساله که چربی بیشتری دارند معرفی می‌شود:
 قسمت‌های چرب گوشت گوساله:
دنده (ریش‌گوشت یا گوشت دنده‌ای)
چربی بالا
برای خورشت، کباب یا آب‌گوشت عالی است.
طعم بسیار لذیذ به دلیل وجود چربی بین بافتی.
سردست
دارای چربی میان‌بافتی و کمی چربی اطراف عضله.
مناسب برای خورشت، آبگوشت، یا پخت آرام.
ماهیچه عقب (مخصوصاً ماهیچه گوساله)
چرب‌تر از ماهیچه جلو.
مناسب برای پخت آرام مثل باقالی‌پلو با گوشت یا آبگوشت.
ران بالایی (مغز ران و سر‌ران کمتر چربی دارند)
بخش‌هایی از ران که به لگن نزدیک‌ترند چربی بیشتری دارند.
برای کباب برگ یا پخت تکه‌ای مناسب است.
قلوه‌گاه (Flank یا شکم)
چربی زیاد به‌صورت رگه‌ای درون گوشت.
برای کباب کردن یا قیمه کاربرد دارد.
گردن
چربی و ژلاتین بالاتر، مناسب برای خورشت یا سوپ.
کله‌پاچه (بویژه مغز و بناگوش)
اگرچه عضله نیست، ولی بسیار چرب و پرکالری است.
 نکته مهم:
اگر دنبال گوشت کم‌چرب هستید، بهتر است از قسمت‌هایی مثل راسته، فیله، یا مغز ران استفاده کنید. اما اگر طعم برای شما در اولویت است و مشکلی با چربی ندارید، قسمت‌هایی مثل دنده و قلوه‌گاه انتخاب‌های لذیذی هستند.

با افزایش آگاهی مردم نسبت به تغذیه سالم، توجه به انتخاب نوع گوشت مصرفی نیز بیشتر شده است. در این میان، گوشت شتر که در برخی مناطق همچنان ناشناخته یا کم‌مصرف است، به‌عنوان گزینه‌ای سالم و مغذی در برابر گوشت گاو مطرح می‌شود. این مقاله به مقایسه دقیق بین این دو نوع گوشت از نظر ارزش تغذیه‌ای، چربی، پروتئین، مواد معدنی، و تأثیرات آن‌ها بر سلامت بدن می‌پردازد.

۱. میزان پروتئین
گوشت شتر و گوشت گاو هر دو منبع خوبی از پروتئین هستند، اما گوشت شتر معمولاً درصد پروتئین بیشتری دارد (حدود ۲۰ تا ۲۳ درصد) که برای رشد و ترمیم بافت‌های بدن مفید است. گوشت گاو نیز پروتئینی قابل‌قبول دارد (۱۸ تا ۲۱ درصد)، اما تفاوت اندکی در کیفیت اسیدهای آمینه آن‌ها وجود دارد.
۲. میزان چربی و کلسترول
یکی از تفاوت‌های عمده بین این دو گوشت، میزان چربی آن‌هاست. گوشت شتر نسبت به گوشت گاو چربی کمتری دارد و اسیدهای چرب اشباع آن نیز کمتر است. همچنین کلسترول گوشت شتر به طور میانگین پایین‌تر بوده و برای افرادی با مشکلات قلبی یا کلسترول بالا گزینه مناسب‌تری است.
نوع گوشتچربی (گرم در 100 گرم)کلسترول (میلی‌گرم در 100 گرم)شتر2 تا 450 تا 65گاو7 تا 1070 تا 90
۳. ویتامین‌ها و مواد معدنی
هر دو گوشت حاوی مقادیر خوبی از آهن، روی، فسفر و ویتامین‌های گروه B هستند. اما گوشت شتر به دلیل داشتن آهن قابل جذب بیشتر، برای افرادی که دچار کم‌خونی هستند مفیدتر است. میزان سدیم در گوشت گاو معمولاً بیشتر است که می‌تواند برای افراد با فشار خون بالا مشکل‌ساز باشد.
۴. ویژگی‌های ضد اکسیدانی و ضد التهابی
تحقیقات جدید نشان داده‌اند که برخی پپتیدهای موجود در گوشت شتر خاصیت آنتی‌اکسیدانی دارند. همچنین گوشت شتر در مقایسه با گوشت گاو ترکیبات التهابی کمتری دارد.
۵. قابلیت هضم و سازگاری با بدن
گوشت شتر به دلیل ساختار فیبری خاص خود معمولاً دیرپزتر اما هضم‌پذیرتر است. افراد با مشکلات گوارشی معمولاً پس از مصرف گوشت شتر دچار ناراحتی کمتری می‌شوند.
نتیجه‌گیری
در مقایسه با گوشت گاو، گوشت شتر گزینه‌ای سالم‌تر با چربی کمتر، کلسترول پایین‌تر، و آهن بیشتر محسوب می‌شود. با وجود اینکه گوشت گاو همچنان یکی از منابع اصلی پروتئین حیوانی در جهان است، اما گنجاندن گوشت شتر در رژیم غذایی می‌تواند مزایای سلامتی بیشتری به‌ویژه برای بیماران قلبی، افراد دارای چربی خون بالا و کسانی که به دنبال کاهش وزن هستند، به همراه داشته باشد.

در فرهنگ‌های کهن، اجزای بدن حیوانات قربانی نه‌تنها منبعی برای تغذیه، بلکه وسیله‌ای برای شناخت نشانه‌ها و رازهای زندگی انسان‌ها نیز بوده است. یکی از این باورهای کهن، «فال استخوان» یا «استخوان‌بینی» است که به‌ویژه در میان عشایر و روستاییان ایران، جایگاه خاصی داشته است. در این میان، استخوان کف دست گوسفند – به‌ویژه از پاچه آن – از نظر روال‌ها، فالگیرها و برخی پیران آشنا با سنت‌ها، ارزشی رمزی و معنایی داشته است. اما چرا بعضی از آنان استخوان دست راست را مهم‌تر می‌دانند و برخی دیگر دست چپ را؟

---
پیشینه تاریخی فال استخوان
سابقه‌ی فال استخوان به دوران باستان بازمی‌گردد. در تمدن‌های ایرانی، سومری و حتی اسکاندیناویایی، از استخوان حیوانات برای پیش‌بینی وضعیت آب‌وهوا، بخت، جنگ یا رزق و روزی استفاده می‌کردند. در ایران، این رسم به‌ویژه در میان عشایر فارس، کرد، لر، ترکمن و بلوچ رایج بوده است. آنان معتقد بودند استخوان‌های گوسفند قربانی‌شده، حامل نشانه‌هایی از «خواست خدا» یا «بخت صاحب قربانی» هستند.

---
ساختار و جایگاه استخوان کف دست گوسفند
استخوان کف دست گوسفند، که در واقع یکی از استخوان‌های اندام حرکتی جلویی حیوان است، پس از جدا شدن از پاچه در کله‌پاچه دیده می‌شود. این استخوان صاف، پهن و نسبتاً ظریف است و دارای خطوط، شیارها و برجستگی‌هایی طبیعی است. فال‌خوان‌ها این خطوط را همانند خطوط کف دست انسان تفسیر می‌کردند.

---
تفاوت استخوان راست و چپ از دید سنتی
دیدگاه استخوان راست استخوان چپ
باور کهن ایرانی نماد نیروی مردانه، قدرت، کار و برکت است. فال آن بیشتر درباره‌ی روزی، کسب‌وکار، موفقیت و پشتکار تعبیر می‌شود. نماد نیروی زنانه، احساس، بخت و سرنوشت است. فال آن مربوط به آینده، عشق، آرامش و خطرات احتمالی است.کاربرد در فال‌بینی برای پیش‌بینی وضعیت مالی و کاری شخص. برای پیش‌بینی حوادث زندگی، روابط و بخت.دیدگاه مذهبی در برخی مناطق دست راست را "دست خیر" می‌دانند؛ نشانه‌ی پاکی و نیکی. دست چپ را "دست اسرار" می‌نامند؛ نشانه‌ی رازهای پنهان و بخت درونی.


---
دلیل انتخاب متفاوت در میان روال‌ها
1. تداوم سنت خانوادگی یا منطقه‌ای: هر منطقه یا طایفه روال‌های خاص خود را دارد. مثلاً در مناطق غربی ایران، بیشتر از استخوان راست استفاده می‌شود، درحالی‌که در جنوب یا شرق کشور، فال استخوان چپ رواج بیشتری دارد.

2. هدف از فال یا تعبیر: اگر روال به دنبال پیش‌بینی برکت قربانی یا سلامت دام باشد، استخوان راست را انتخاب می‌کند. اما اگر هدف پیشگویی از آینده‌ی شخص باشد، استخوان چپ را ترجیح می‌دهد.

3. عادت و تجربه شخصی: برخی روال‌ها می‌گویند استخوان سمت خاصی برای آن‌ها «سخن‌گوتر» یا «خواناتر» است؛ یعنی خطوط آن بهتر قابل تفسیر است.

4. تفاوت فیزیکی: استخوان راست و چپ از نظر شکل کاملاً مشابه نیستند؛ برجستگی‌ها و زوایای ریز آن‌ها متفاوت است. همین اختلاف ظریف باعث می‌شود هر روال، استخوانی را که بهتر درک می‌کند، ترجیح دهد.



---
نحوه انجام فال استخوان
در آیین سنتی، پس از پخت کله‌پاچه یا ذبح گوسفند:
1. استخوان کف دست به‌دقت شسته و از گوشت و چربی پاک می‌شود.

2. با پارچه تمیز خشک می‌گردد.

3. روال یا فال‌خوان آن را زیر نور آفتاب یا چراغ نگه می‌دارد.

4. از روی رگه‌ها، رنگ‌ها، چاله‌ها، برجستگی‌ها و خطوط طبیعی استخوان، نشانه‌هایی تعبیر می‌کند.مثلاً:


خطی مستقیم و صاف را نشانه‌ی سلامتی و برکت می‌دانند.
چاله‌ای عمیق را نشانه‌ی گرفتاری یا تأخیر در کار.
دو خط موازی را علامت همدلی و همکاری.


---
باورهای محلی درباره‌ی استخوان راست و چپ
در میان ایل قشقایی و کهگیلویه، استخوان راست را «زبان رزق» می‌نامند و با آن آینده‌ی مالی صاحب قربانی را می‌خوانند.
در برخی نواحی کردستان و کرمانشاه، استخوان چپ را «دل استخوان» می‌گویند و برای پیشگویی از بخت دختران جوان استفاده می‌کنند.
در بلوچستان، هر دو استخوان بررسی می‌شود: راست برای رزق، چپ برای سفر و سلامت.


---
دیدگاه علمی و انسان‌شناسی
از دیدگاه مردم‌شناسی، این باورها بخشی از میراث فرهنگی غیرمادی ایران محسوب می‌شوند. فال استخوان، بازتابی از تفکر نمادین و تلاش انسان برای درک نیروهای طبیعت بوده است.از نظر زیست‌شناسی، تفاوت بین استخوان راست و چپ تنها در زاویه و جهت قرارگیری است و هیچ تفاوت ماورایی ندارد. اما از نگاه فرهنگی، این تفاوت کوچک، معنایی بزرگ پیدا کرده است؛ چون انسان همواره میان چپ و راست، خیر و شر، نر و ماده، و روشن و تاریک تمایز نمادین قائل بوده است.

---
نتیجه‌گیری
ترجیح استخوان کف دست راست یا چپ گوسفند در میان روال‌ها، ریشه در باورهای دیرینه، اهداف متفاوت و سنت‌های محلی دارد. استخوان راست نماد قدرت، برکت و روزی و استخوان چپ نماد بخت، سرنوشت و احساس است. هرچند امروزه این رسم کمتر رواج دارد، اما هنوز هم در گوشه‌هایی از ایران، فال استخوان به‌عنوان بخشی از آیین‌های بومی و فرهنگی حفظ شده و در میان مردم احترام خاصی دارد.

 سلام به دوسداران دانستنی های مستر قصاب 

((عزیزان این محصول در مستر عرضه نمیشود  مقاله تهیه شده صرفا جهت افزایش آگاهی شما عزیزان تهیه وتنظیم شده است))

در فرهنگ غذایی ایران، گوشت و اندام‌های گوسفند جایگاه ویژه‌ای دارند. از کله‌پاچه گرفته تا جگر و دل و قلوه، هر بخش از بدن گوسفند در یکی از غذاهای سنتی ما کاربردی دارد. در این میان، شهله یکی از بخش‌های کمتر شناخته‌شده اما پرطرفدار میان آشپزهای سنتی است؛ بخشی که اگرچه ساده به نظر می‌رسد، اما در طعم و ارزش تغذیه‌ای اهمیت زیادی دارد.

تعریف شهله
شهله در حقیقت قسمتی از روده‌های باریک یا بخشی از دیواره معده (شکمبه) گوسفند است که در برخی مناطق کشور با تفاوت‌های جزئی در معنا و کاربرد شناخته می‌شود. این بخش از بافت‌های نرم و قابل انعطاف تشکیل شده و پس از شست‌وشو و پخت طولانی‌مدت، طعمی لطیف و چرب به خود می‌گیرد.
نام‌های دیگر شهله در مناطق مختلف ایران
در ایران، به‌ویژه در مناطق عشایری و روستایی، شهله با نام‌های گوناگونی شناخته می‌شود:
در فارس و کهگیلویه و بویراحمد: شهله همان بخشی از روده باریک است که برای تهیه خوراک «دوپره» یا «شهله‌پز» به کار می‌رود.
در خوزستان و ایلام: آن را گاهی «دوپره» یا «دوخون» می‌نامند.
در آذربایجان: گاهی با نام «سیرابی باریک» یا «روده نازک» از آن یاد می‌شود.
در بازار قصابی نیز ممکن است جزو سیرابی و شیردان دسته‌بندی شود.

ارزش غذایی شهله
شهله مانند سایر اندام‌های داخلی گوسفند دارای مواد مغذی متنوعی است:
پروتئین بالا: کمک به بازسازی عضلات و بافت‌های بدن
چربی مفید حیوانی: تأمین انرژی برای بدن، به‌ویژه در فصول سرد
ویتامین‌های گروه B، به‌خصوص B12
مواد معدنی چون آهن و فسفر
با این حال، به دلیل چربی بالا و احتمال وجود کلسترول زیاد، مصرف متعادل آن توصیه می‌شود.
کاربرد شهله در آشپزی سنتی
شهله معمولاً پس از شست‌وشوی کامل با سرکه یا آب‌نمک، در غذاهای زیر به کار می‌رود:
کله‌پاچه: شهله گاهی در کنار زبان و مغز سرو می‌شود.
شهله‌پز یا دوپره: خوراک محلی محبوب در مناطق جنوب و غرب ایران که از ترکیب شهله، پیاز، ادویه، و گاهی آب قلم تهیه می‌شود.
خوراک محلی سیرابی و شیردان: در برخی نسخه‌ها، شهله یکی از اجزای اصلی آن است.

جایگاه فرهنگی و سنتی
در بسیاری از روستاها و میان عشایر، مصرف اندام‌هایی چون شهله نشانه‌ی احترام به دام و بهره‌گیری کامل از گوشت و احشام است. هیچ بخشی از گوسفند دور ریخته نمی‌شود؛ هر قسمت در غذایی مخصوص کاربرد دارد. این نگاه، علاوه بر ارزش اقتصادی، نشان‌دهنده‌ی احترام فرهنگی به طبیعت و منابع غذایی است.

نتیجه‌گیری
شهله گوسفند، اگرچه در نگاه نخست بخشی فرعی از اندام‌های داخلی به نظر می‌رسد، اما در واقع گنجینه‌ای از طعم و ارزش غذایی است. با شناخت بهتر این بخش و حفظ روش‌های سنتی پخت، می‌توان از تجربه‌ی غذایی غنی‌تر و اصیل‌تر ایرانی لذت برد.

ین جمله تا حدی درست است اما نیاز به توضیح دارد.
چرا مصرف زیاد گوشت چرب می‌تواند مضر باشد؟
گوشت‌های پرچرب مقدار بالایی چربی اشباع دارند و مصرف زیاد آن‌ها می‌تواند باعث:
افزایش LDL (کلسترول بد)
بالا رفتن احتمال بیماری‌های قلبی–عروقی
افزایش التهاب و مقاومت به انسولین
افزایش وزن به دلیل کالری بالاشود.

اما نکته مهم: مقدار و نوع مصرف
خوردن گاهی و به‌مقدار کم گوشت چرب معمولاً برای فرد سالم مشکلی ایجاد نمی‌کند.
انتخاب روش پخت سالم‌تر مثل آب‌پز، بخارپز یا کباب با حذف چربی اضافی، ضرر را کمتر می‌کند.
بخشی از چربی گوشت شامل چربی‌های مفید نیز هست، اما نسبت آن‌ها کم‌تر از چربی‌های اشباع است.

جمع‌بندی
«زیاده‌روی» در مصرف گوشت چرب مضر است.
«مصرف محدود و متعادل» در رژیم غذایی سالم معمولاً مشکلی ایجاد نمی‌کند.

اگر خواستی می‌توانم بگویم چه مقدار گوشت قرمز در هفته توصیه می‌شود یا تفاوت گوشت گوسفندی و گاوی از نظر چربی چقدر است.

باشه، یک پاسخ علمی و کاربردی دربارهٔ این‌که گوشت سرد بهتر است یا گرم ارائه می‌کنم.پاسخ کوتاه این است: نه سرد همیشه بهتر است و نه گرم؛ بستگی به ایمنی غذایی، هضم، طعم و کاربرد دارد.

---
۱) از نظر ایمنی غذایی (Food Safety)
اینجا تفاوت بسیار مهم است:
گوشت گرم (تازه پخته‌شده)
در محدودهٔ ایمن قرار دارد چون تازه از دماهای بالای ۷۵–۶۵ درجه آمده.
باکتری‌های خطرناک در آن کمتر فعال‌اند.
گزینهٔ امن‌تر در لحظهٔ مصرف محسوب می‌شود.

گوشت سرد (خنک‌شده یا باقیمانده)
در دمای اتاق، باکتری‌ها بسیار سریع تکثیر می‌شوند.
قانون علمی:غذاهای پخته حداکثر ۲ ساعت در دمای اتاق قابل نگهداری‌اند.
اگر سریع سرد شود و در یخچال بماند، از نظر میکروبی ایمن است و مصرف سرد آن مشکلی ندارد.
سردشدن بلافاصله بعد از پخت رشد باکتری را محدود می‌کند.

نتیجه: از نظر ایمنی، گوشت تازه گرم ایمن‌تر است؛ اما اگر گوشت در یخچال درست نگهداری شود، سرد آن هم مشکل ندارد.

---
۲) از نظر هضم
گوشت گرم به‌طور متوسط بهتر هضم می‌شود چون چربی‌ها در حالت گرم نرم‌تر و امولسیونه‌تر هستند.
گوشت سرد به دلیل سفت شدن چربی‌ها، ممکن است سنگین‌تر یا دیر‌هضم‌تر به‌نظر برسد، به‌ویژه برای معده‌های حساس.


---
۳) از نظر ارزش تغذیه‌ای
دمای مصرف تأثیر چشمگیر بر ارزش غذایی ندارد.تفاوت اصلی به روش پخت برمی‌گردد، نه دمای سرو.
اما چند نکته وجود دارد:
گرم‌کردن‌های مکرر ممکن است برخی ویتامین‌ها (مثلاً Bها) را کاهش دهد.
گوشت سردی که یک‌بار پخته شده و دوباره گرم نمی‌شود، از این نظر بهتر حفظ می‌شود.


---
۴) از نظر ویژگی‌های شیمیایی و چربی
چربی‌های اشباع در دمای پایین سفت و پایدار می‌شوند؛ خوردن آن‌ها به‌صورت سرد ممکن است در افرادی با مشکلات چربی خون ایده‌آل نباشد.
گوشت سرد (به‌ویژه گوشت‌های فرآوری‌شده مثل سوسیس، بیکن، کالباس) معمولاً نمک و مواد نگهدارنده بیشتری دارد که بحث دیگری است.


---
۵) از نظر طعم و بافت
گوشت گرم معمولاً آبدارتر و معطرتر است؛پروتئین‌ها در سردشدن آب را از دست می‌دهند و بافت سفت‌تر می‌شود.
البته برخی گوشت‌ها (مثل رست‌بیف یا چیکن سرد) در آشپزی بین‌المللی عمداً سرد سرو می‌شود و طعم خوبی دارد.


---
جمع‌بندی علمی
معیار گوشت گرم گوشت سرد
ایمنی غذایی امن‌تر در لحظهٔ مصرف تنها در صورت نگهداری صحیحهضم راحت‌تر کمی سنگین‌ترارزش غذایی مشابه مشابه؛ کمتر آسیب می‌بیند اگر دوباره گرم نشودطعم/بافت آبدارتر و خوش‌بوتر گاهی خشک‌تر یا سفت‌ترچربی روان‌تر سفت‌تر

*➤ اگر بخواهیم علمی‌ترین پاسخ را بدهیم:

گوشت گرم برای ایمنی و هضم بهتر است؛
گوشت سرد فقط زمانی خوب است که در یخچال و به‌درستی نگهداری شده باشد.*
اگر خواستی می‌توانم برای یک نوع گوشت مشخص (مثلاً مرغ، قرمز، استیک، باقیمانده‌ها و...) توصیهٔ دقیق‌تری بدهم.

دندهٔ کبابی در واقع همان استخوان‌های دنده و گوشت چسبیده به آن در قسمت پهلو و قفسه سینه گوسفند است.این بخش شامل گوشت، چربی و استخوان‌هایی است که از بین ستون فقرات تا نزدیک شکم قرار دارند.

 موقعیت دقیق:دنده‌ها از پشت گوسفند (زیر ستون فقرات) شروع می‌شوند و تا جلوی سینه امتداد دارند. قسمت میانی این دنده‌ها که گوشت و چربی متعادل‌تری دارد، برای دنده‌کباب استفاده می‌شود.

 ویژگی‌های گوشت دنده:

ترکیبی از گوشت نرم و چربی خوش‌عطر است.
هنگام پخت، به‌ویژه روی زغال، آبدار و طعم‌دار می‌شود.
در مقایسه با گوشت ران یا سردست، چرب‌تر است.
اگر به‌درستی کباب شود، از لذیذترین قسمت‌های گوسفند به حساب می‌آید.
 نام‌های دیگر در قصابی:در برخی نواحی به آن «دنده‌پلو» یا «دنده‌چرب» هم می‌گویند. در تهران و شیراز، معمولاً به‌صورت «دنده‌کباب» شناخته می‌شود.

خوراک دنده‌کباب یکی از خوشمزه‌ترین غذاهای ایرانی است که با دنده گوسفندی درست می‌شود و طعم فوق‌العاده‌ای دارد، به‌ویژه اگر خوب مزه‌دار و آرام‌پز شود. در ادامه بهترین و مجلسی‌ترین دستور پخت آن را برات نوشتم
 مواد لازم برای ۴ نفر:
موادمقدار

دنده گوسفندی۱ کیلوگرم

پیاز متوسط۲ عدد

سیر۴ حبه

ماست۴ قاشق غذاخوری

زعفران دم‌کرده غلیظ۲ قاشق غذاخوری

روغن زیتون یا کره ذوب‌شده۲ قاشق غذاخوری

نمک، فلفل سیاه، فلفل قرمزبه مقدار لازم

پودر پاپریکا (اختیاری)۱ قاشق چای‌خوری

آب‌لیمو تازه یا آب نارنج۲ قاشق غذاخوری

برگ بو۱ عدد (اختیاری برای بوی زُهم)

 طرز تهیه گام‌به‌گام:
۱. تمیز کردن و برش دنده
دنده‌ها را به تکه‌های ۳ یا ۴ سانتی ببُر. چربی روی گوشت را نگه دار چون باعث نرمی و طعم بهتر غذا می‌شود.
۲. مرینیت (مزه‌دار کردن)
در یک ظرف بزرگ، پیاز رنده‌شده، سیر له‌شده، ماست، زعفران دم‌کرده، روغن زیتون، آب‌لیمو، نمک، فلفل و پاپریکا را مخلوط کن.دنده‌ها را داخل این مخلوط بگذار و با دست ماساژ بده تا کاملاً به مواد آغشته شوند.روی ظرف را بپوشان و حداقل ۸ ساعت (ترجیحاً یک شب کامل) در یخچال بگذار تا گوشت نرم و خوش‌عطر شود.
۳. پخت آرام (برای لطافت بیشتر)
دو روش داری:
 روش فر:
فر را روی ۱۷۰ درجه سانتی‌گراد تنظیم کن.
دنده‌ها را در سینی فر بچین و کمی فویل روی آن بکش.
حدود ۲ تا ۲.۵ ساعت بپز تا کاملاً نرم شود.
سپس فویل را بردار و ۱۵ دقیقه آخر دمای فر را روی گریل بذار تا سطح دنده‌ها طلایی و برشته شود.
 روش زغالی یا منقل:
پس از پخت نیم‌پز در قابلمه (۱.۵ ساعت با حرارت ملایم و کمی آب)، دنده‌ها را روی منقل یا باربیکیو قرار بده تا با زغال برشته و دودی شوند.
هنگام کباب شدن، با برس ترکیبی از کره و زعفران روی آن بمال تا براق و خوش‌طعم شود.
 سرو نهایی:
خوراک دنده‌کباب را با برنج زعفرانی، گوجه کبابی، فلفل سبز و پیاز بنفش سرو کن.می‌توانی کمی سماق یا آب نارنج تازه هم کنار آن بگذاری.
 نکات طلایی:
اگر وقت داری، یک شب کامل در مرینیت بماند، طعمش چند برابر بهتر می‌شود.
در مرحله پخت، عجله نکن — دنده‌ها باید آهسته بپزند تا گوشت از استخوان جدا شود.
استفاده از زعفران و کره باعث درخشش و عطر فوق‌العاده‌ای می‌شود.
می‌توانی به جای فر از زودپز هم استفاده کنی (حدود ۴۵ دقیقه)، سپس روی زغال یا تابه برشته‌اش کنی.

ماهیچه گوساله با استخوان: 1 عدد (حدود 1 کیلو)
پیاز بزرگ: 2 عدد
سیر: 3 حبه (اختیاری)
رب گوجه‌فرنگی: 2 قاشق غذاخوری
دارچین: 1 چوب کوچک
زنجبیل تازه یا پودر زنجبیل: 1 قاشق چایخوری
نمک و فلفل به میزان لازم
زردچوبه: 1 قاشق چایخوری
روغن مایع یا کره حیوانی: به مقدار لازم
آب جوش یا آب گوشت: حدود 4 تا 5 لیوان
هویج یا سیب‌زمینی (اختیاری): 2 عدد

دستور پخت:
پیازها را خلالی خرد کنید و در قابلمه‌ای با مقداری روغن تفت دهید تا طلایی شوند.
سیر خرد شده را اضافه کنید و کمی تفت دهید تا عطرش بلند شود.
ماهیچه را بشویید و خشک کنید، سپس به قابلمه اضافه کنید. گوشت را با پیاز و سیر تفت دهید تا رنگش تغییر کند.
زردچوبه، فلفل، دارچین و زنجبیل را اضافه کنید و چند دقیقه با گوشت تفت دهید تا ادویه‌ها خوب به خورد گوشت بروند.
رب گوجه‌فرنگی را اضافه کنید و کمی تفت دهید تا رب خامی نداشته باشد.
آب جوش یا آب گوشت را اضافه کنید طوری که گوشت تقریباً در آب غوطه‌ور شود.
قابلمه را درب‌دار کنید و اجازه دهید با حرارت ملایم به مدت 3 تا 4 ساعت آرام بپزد تا گوشت کاملاً نرم و از استخوان جدا شود.
اگر دوست داشتید، در 1 ساعت آخر می‌توانید هویج یا سیب‌زمینی خرد شده اضافه کنید تا همراه گوشت پخته شوند.
نمک را در انتهای پخت اضافه کنید تا گوشت نرم شود و طعم بهتر بگیرد.
خورشت را با برنج یا نان سرو کنید.

سوالی خیلی عالی پرسیدید! هرکدوم از این‌ها ویژگی‌های خاص خودشون رو دارن و بستگی به سلیقه و نوع غذایی که می‌خواهید درست کنید، انتخاب می‌شن. اما اگه بخوام از نظر شخصی انتخاب کنم، لوبیاپلو با گوشت (یعنی گوشت گوسفند یا گوساله) رو ترجیح میدم. حالا چرا؟

---
چرا لوبیاپلو با گوشت؟
طعم و مزه: گوشت تازه یا بره‌ (گوسفند) یا گوشت گوساله می‌تونه طعم خوشمزه‌تری به لوبیاپلو بده و عطر خاصی ایجاد کنه. بوی گوشت به ویژه وقتی با زعفران و دارچین ترکیب می‌شه، طعم بی‌نظیری به پلو می‌ده.
بافت: گوشت باعث میشه لوبیاپلو یه بافت متفاوت پیدا کنه. مثلاً اگر گوشت درسته و در قطعات بزرگ یا خورشتی باشه، بافت نرم و لذیذی پیدا می‌کنه که خیلی خوشایند میشه.
پخت تدریجی: گوشت رو که با پیاز داغ و زعفران و ادویه‌ها بپزید، بعد از پختن با لوبیا و برنج ترکیب میشه و طعم‌ها بیشتر به خورد هم میرن.


---
اما لوبیاپلو با چرخ‌کرده؟
ساده‌تر و سریع‌تر: اگر عجله دارید یا می‌خواهید کاری سریع‌تر انجام بدید، گوشت چرخ‌کرده گزینه خوبی است. از اونجایی که گوشت چرخ‌کرده زودتر می‌پزد، زمان کمتری می‌بره.
سبک‌تر: شاید با چرخ‌کرده احساس کنید که غذای سبک‌تری درست می‌کنید. به خصوص اگه می‌خواهید پلو کمتر چرب باشه یا خوردن گوشت درسته براتون سنگین باشه.


---
انتخاب من:
با گوشت گوسفندی یا گوساله برای لوبیاپلو رو ترجیح میدم، چون:
1. طعم غنی‌تر و عطر فوق‌العاده‌ای به غذا میده.

2. بافت گوشت در کنار برنج باعث میشه پلو لذت‌بخش‌تر باشه.


البته اگه بخواید می‌تونید از گوشت چرخ‌کرده هم استفاده کنید، که سریع‌تر و ساده‌تر آماده میشه.
شما خودتون کدوم رو بیشتر دوست دارید؟ گوشت درسته یا چرخ‌کرده؟

سؤال بسیار خوبی پرسیدید
بله — گوشت بوقلمون معمولاً سفت‌تر از گوشت مرغ یا سایر ماکیان است، و این مسئله به چند عامل فیزیولوژیک و شیمیایی در بدن پرنده برمی‌گردد. در ادامه علت‌ها را به‌صورت علمی و قابل فهم توضیح می‌دهم

---
۱. نوع فیبرهای عضلانی
عضلات بوقلمون به‌ویژه در سینه، فیبرهای کند‌انقباض (Slow-twitch) بیشتری دارند.این فیبرها برای تحمل فعالیت طولانی‌مدت ساخته شده‌اند (مثل راه رفتن یا ایستادن)، نه برای حرکات سریع.در نتیجه:
تراکم پروتئینی بیشتری دارند،
آب کمتری در بافت ذخیره می‌کنند،→ بنابراین گوشتشان سفت‌تر و خشک‌تر می‌شود.

در مقابل، مرغ‌ها حرکات سریع‌تر و سبک‌تری دارند، پس فیبرهای سریع‌انقباض بیشتری دارند و گوشتشان نرم‌تر است.

---
۲. سن و وزن کشتار
بوقلمون‌ها معمولاً در سن بالاتر و با وزن بیشتر از مرغ‌ها ذبح می‌شوند.هرچه سن حیوان بالاتر باشد:
بافت پیوندی (کلاژن) در عضلات بیشتر و محکم‌تر می‌شود،
در نتیجه گوشت پس از پخت سفت‌تر و دیرپزتر خواهد بود.


---
۳. چربی کمتر در بافت عضله
گوشت بوقلمون، به‌ویژه در قسمت سینه، چربی درون‌ماهیچه‌ای (Marbling) بسیار کمی دارد.چربی میان تارهای عضلانی به نرمی و آبداری گوشت کمک می‌کند، پس نبود آن باعث خشکی و سفتی بافت می‌شود.

---
۴. روش پخت نامناسب
به‌دلیل همین ویژگی‌ها، بوقلمون باید:
در دمای پایین‌تر و مدت زمان طولانی‌تر پخته شود،
یا پیش از پخت مرینیت (در محلول نمک، ماست یا آب‌لیمو) شود تا پروتئین‌ها نرم شوند.

پخت سریع با حرارت بالا (مثلاً سرخ‌کردن یا گریل مستقیم) باعث جمع شدن سریع پروتئین‌ها و خشکی گوشت می‌شود.

---
جمع‌بندی
علت اثر
فیبرهای کند انقباض بافت متراکم و سفت‌ترسن بالاتر در زمان کشتار کلاژن بیشتر، گوشت سفت‌ترچربی کمتر خشکی و سفتیپخت نادرست از دست رفتن آب و نرمی


---
اگر خواستید، می‌توانم به شما روش درست و مرحله‌به‌مرحله برای نرم کردن گوشت بوقلمون (با مواد ساده خانگی) بدهم — می‌خواهید آن را توضیح دهم؟

اصطلاح «شاه‌پسند گوسفندی» معمولاً در زمینهٔ گیاهان دارویی یا خوراک دام به‌کار می‌رود، اما بسته به منطقه و گویش، معنی آن می‌تواند کمی متفاوت باشد. بیایید دو احتمال اصلی را بررسی کنیم

---
۱. در معنی گیاه (رایج‌تر)
در برخی مناطق ایران، «شاه‌پسند گوسفندی» به نوعی گیاه علفی و خودرو گفته می‌شود که:
در مراتع و کوهستان‌ها می‌روید؛
مورد علاقهٔ گوسفندان برای چرا است؛
و به‌دلیل زیبایی گل‌هایش یا طعم مطلوبش برای دام، به آن لقب «شاه‌پسند» داده‌اند.

در واقع، «شاه‌پسند» نام عمومی چند گونه از گیاهان زینتی (مثل Lantana camara) است، ولی وقتی می‌گویند «شاه‌پسند گوسفندی»، معمولاً منظورشان گونه‌ای از گیاهان مرتعی بومی است که گوسفند آن را می‌پسندد و می‌خورد.

---
۲. در معنی محاوره‌ای یا محلی
در بعضی لهجه‌ها و مناطق روستایی، «شاه‌پسند گوسفندی» ممکن است به‌صورت طنز یا توصیفی برای نوع خاصی از گیاهان خوراک دام با ارزش زیاد یا حتی نوعی از نژاد گوسفند خوش‌خوراک یا خوش‌گوشت به‌کار رود، ولی این کاربرد کمتر علمی است.

---
اگر بفرمایید این واژه را در چه زمینه‌ای شنیده‌اید (مثلاً کشاورزی، دارویی، یا گفت‌وگوهای محلی)، می‌توانم دقیق‌تر بگویم که در آن مورد خاص چه منظوری دارند.
می‌خواهید من بررسی کنم که در منطقه خاصی (مثلاً استان یا شهر مورد نظر شما) «شاه‌پسند گوسفندی» دقیقاً به چه گیاهی گفته می‌شود؟

در جهان، انواع مختلفی از کاردهای تخصصی برای خرد کردن گوشت وجود دارد که توسط سرآشپزها، قصاب‌ها و علاقه‌مندان به آشپزی استفاده می‌شود. در ادامه مهم‌ترین انواع کاردهای مطرح را معرفی می‌کنم:

1. کارد قصابی (Butcher Knife)
تیغه پهن و بلند با انحنای کم.
مناسب برای بریدن قطعات بزرگ گوشت، استخوان‌زدایی سبک و خرد کردن کلی.

2. کارد شکستن استخوان (Cleaver / Meat Cleaver)
تیغه ضخیم، سنگین و پهن.
مناسب برای بریدن استخوان‌ها، مفاصل و قطعات سفت.

3. کارد برش گوشت پخته (Carving Knife)
تیغه بلند و باریک.
برای برش نازک گوشت‌های پخته مثل استیک، مرغ بریان، بوقلمون و ... استفاده می‌شود.

4. کارد فیله‌کن (Fillet Knife)
تیغه باریک، انعطاف‌پذیر و تیز.
برای جدا کردن فیله‌ گوشت یا ماهی با دقت بالا کاربرد دارد.

5. کارد استخوان‌گیری (Boning Knife)
تیغه باریک و نیمه‌منحنی.
جهت جدا کردن گوشت از استخوان با دقت، مخصوصاً در مرغ و گوشت قرمز.

6. کارد ژاپنی دبه‌آ (Deba Knife)
کاردی سنتی برای ماهی و مرغ.
تیغه ضخیم و سنگین، مناسب برای جدا کردن استخوان و برش دقیق.

7. سانتوکو (Santoku Knife)
چاقوی چندمنظوره ژاپنی.
مناسب برای خرد کردن گوشت بدون استخوان، سبزیجات و برش‌های دقیق.

8. کارد غربی سرآشپز (Chef's Knife)
تیغه منحنی و چندمنظوره.
استفاده فراوان در آشپزی برای برش گوشت، سبزیجات و انواع مواد غذایی.